„Zmieszaj składniki i zadziw świat” – tak mogłoby brzmieć motto Sachera, Dobosa, Tatin czy Pischingera. Kim byli? To ludzie, którzy wymyślili wspaniałe przepisy na ciasta. Dzięki nim stali się sławni, bogaci i „nieśmiertelni”. A ich słodkie dzieła podziwiane są do dziś na całym świecie.
Odkryj wypieki i desery, które nieustannie wzbudzają uśmiechy na twarzach małych i dużych.

Do jednych z najstarszych zachowanych i niezmienionych przepisów na słodkości należy receptura wytwarzania Marcepanu. Ten deser znano już w średniowieczu. Do dziś trwają spory pomiędzy historykami, w którym z europejskich państw go wynaleziono. O palmę pierwszeństwa walczą Węgrzy i Włosi. Obecnie, najlepszy znaleźć można ponoć w niemieckiej Lubece.

Słoneczna Italia to prawdziwa mekka łasuchów. Do najsłynniejszych receptur stworzonych przez tamtejszych kucharzy należą robione na bazie mleka, śmietanki i słodkich serków Zabajone, Tiramisu i Panna Cotta. Pierwszy z nich to tradycyjny deser wenecki. Składa się z jajek, cukru z dodatkiem słodkiego likieru i serka mascarpone. Drugi to prawdziwa międzynarodowa gwiazda, stosunkowo prosty do wykonania, wdarł się z powodzeniem do menu większości europejskich kawiarni. Kompozycja smaku kakao, likieru migdałowego, delikatnego serka i nasączonych w kawie biszkoptów ma nas postawić na nogi i dodać nam energii. Panna Cotta to nic innego, jak gotowana z dodatkiem żelatyny śmietanka, którą podajemy na zimno z dodatkiem musu owocowego czy polewy kakaowej. Warto jeszcze w tym miejscu wspomnieć jadaną w okresie świąt Bożego Narodzenia babkę Panettone. To słodkie, przygotowywane w specjalny sposób ciasto z dużą zawartością bakalii uznawane jest w północnych Włoszech za jeden z podstawowych symboli świąt i nadchodzącego Nowego Roku.

Do najstarszych deserów opisanych w książkach kucharskich należy Crème brûlée. Francuski pomysł na budyń z dodatkiem wanilii podawany jest zawsze ze skarmelizowanym na wierzchu cukrem. Efektowny i bardzo smaczny. Jadany już ponoć od 400 lat.

Francja przez wiele wieków dyktowała modę – również tę deserową. Na francuskich wypiekach wzorowała się cała Europa. Do jednych z najciekawszych należy Tarta Tatin. Ciasto z kruchym spodem i owocami było znane z całą pewnością na długo przed tym, jak udało je się „zepsuć” francuskiej kucharce Stéphanie Tatin. Zabawna legenda głosi, że pewnego dnia z roztargnienia włożyła ona formę z ciastem do góry nogami. Gdy wydawało się, że zmarnowała deser, sprytnie postanowiła przewrócić foremkę w trakcie pieczenia. W ten sposób uzyskała ciasto idealnie zapieczone z obu stron, które stało się prawdziwym przebojem w XIX-wiecznej Francji.

Druga połowa XIX wieku była najwspanialszym okresem rozwoju sztuki wytwarzania słodkości.,br/> W kreowaniu nowych doskonałych przepisów prześcigały się modne kawiarnie na całym kontynencie, a wiernie kibicująca im publika co jakiś czas otrzymywała nowe arcydzieło. Jednak po wielu latach dominacji cukierników francuskich rolę niekwestionowanej stolicy słodkich wypieków przejął Wiedeń. Tamtejsi mistrzowie stworzyli niemal w jednym czasie epokowe wypieki. Tort Sachera i Pischinger zawojowały cały świat.

Pierwszy z nich to dzieło skromnego pomocnika kucharza Franza Sachera. Legenda głosi, że w trakcie nieobecności swojego pryncypała młody Sacher otrzymał zamówienie na deser dla księcia Metternicha. Z kilku prostych składników udało mi się wyczarować kompozycję przez wielu określaną do dziś mianem króla tortów. W skład tortu wchodzi czekoladowe ciasto przełożone dżemem morelowym i oblane polewą z gorzkiej czekolady.

Drugi z bohaterów, Oskar Pischinger odziedziczył po ojcu cukiernię założoną w 1849 roku. Przez kilka lat głowił się jak przyciągnąć klientów, aż pewnego dnia wpadł na genialny w swej prostocie pomysł przełożenia kruchych wafelków czekoladą. Wydarzyło się to w 1881 roku i od tej pory torciki z wafli z masą kajmakową, czekoladową czy dżemem są prawdziwym przebojem w naszych domach.

Aby dopełnić całości obrazu Wiednia nie możemy zapomnieć o Strudlu – cieście z mąki i jaj wypełnionym białym serem, jabłkami lub bakaliami i wiedeńskiej odmianie sernika, różniącej się od oryginału kruchym spodem.

Z Wiednia blisko nam do małego budapesztańskiego sklepu pana Jozsefa Dobosa. Opracował on w połowie XIX wieku przepis na wyśmienity tort składający się z cienkich biszkoptowych krążków przełożonych masą kawowo – kakaową z wierzchu i po bokach oblany karmelem. Do dziś jest to najlepszy pomysł na deser w stolicy Węgier.

Zawrotną karierę w dzisiejszych czasach robią wypieki rodem z Anglii i USA. Mowa tu Muffinkach i Brownie, które obecne są prawie we wszystkich sieciowych barach kawowych. Muffinki to okrągłe babeczki nadziewane jagodami, bakaliami lub czekoladą - doskonale wyglądają i świetnie smakują.
Są bardzo popularne we wszystkich krajach anglosaskich. Choć na pierwszy rzut oka Brownie wygląda jak kawałek murzynka z zakalcem, nie dajmy się zwieść pozorom. Zbita konsystencja tego ciasta wynika z dużej zawartości kakao, które nadaje mu głęboki intensywny smak. Prawdziwa rozkosz dla osób uwielbiających czekoladę.

Kulinarna wycieczka zaprowadziła nas aż do nowego świata, wróćmy jednak do Polski i przyjrzyjmy się rodzimym, znanym i modnym wypiekom.

Do najsłynniejszych należą Kremówki, Toruńskie pierniki, Wuzetka i Sękacz.

Kremówki, zwane też Napoleonkami, to jedne z najpopularniejszych ciastek w Polsce. Zrobione są z dwóch kawałków ciasta francuskiego przełożonych budyniem lub bitą śmietaną, posypanych z wierzchu cukrem pudrem. Odkąd Jan Paweł II wspomniał o nich w trakcie swojej wizyty w Wadowicach stały się obowiązkowym punktem każdej wycieczki do tego miasta.

Pierniki są wyrabiane w Toruniu od ponad 700 lat. W skład tego szlachetnego ciasta wchodzą: mąka, woda, mleko i miód i przyprawy. Chyba nie ma nikogo w Polsce, kto nie znałby doskonałego smaku toruńskich Katarzynek czy Serc w czekoladzie.

Nazwa Wuzetka pochodzi od warszawskiej trasy W-Z (lub jak inne źródła donoszą od PRLowskiego skrótowca WZK oznaczającego Wypiek Z Kremem). Jest to jedno z najpopularniejszych warszawskich ciastek. Słynne „Kawa i Wuzetka” w kultowej komedii „Miś” Stanisława Barei nie wzięło się przecież z niczego. Deser składa się z kakaowego ciasta przełożonego bitą śmietaną i polanego gorzką czekoladą.

Ostatni, lecz na pewno równie dobry co pozostałe na naszej liście znalazł się Sękacz. To tradycyjne ciasto wyrabiane na Podlasiu i Kaszubach jest ewenementem, przede wszystkim ze względu na sposób jego przyrządzania. Otóż, piecze się go na rożnie. Pierwszy, jak głosi legenda, został przygotowany w XVI wieku z okazji przyjazdu królowej Bony do małego kresowego miasteczka Berżniki. Od tej pory uznawany za ciasto królewskie, którego nie może zabraknąć na żadnym ważnym wydarzeniu na Suwalszczyźnie i Podlasiu. Składa się z mąki, masła, cukru i dużej ilości jajek. Wart spróbowania w trakcie wakacyjnych wojaży.

Jak widzimy zwykły deser może być wspaniałą okazją do tego by zabrać nas i naszych bliskich w fascynujący świat kulinarnych historii. Pamiętajcie o tym, a gwarantujemy, że każde następne Tiramisu, Wuzetka czy kawałek Tortu Sachera będą smakowały jeszcze lepiej.